تصمیم گرفته ام اینجوری عاشقت بشم.یه روز بارونی با بارونی خاکستری یقه بالا داده وارد کافه میشی. از در که میای تو دل من هرری میریزه. پشت میز دو نفری جلوی پنجره میشینی.زل میزنی به بیرون. بعد چند دقیقه کتاب شعر جیبیت رو بیرون میاری و بنا میکنی به خوندن.دفترچه کوچیک رو برمیدارم برای سفار گرفتن. بالا سرت که میرسم سفارش و دفترچه , کافه و حتی بارون دود میشه و میره هوا.من میمونم و اون چشمای قهوه ایت و موهای نم زده روی پیشونیت. تو میشی یه بت و من میشم کافر دوران جاهلی.هونجا میشی همه چیزم.به خودم که میام عاشقت شدم و تو بی خبر از همه بالا پایین شدنای این دل لعنتی برای ب

بار دوم که میای زمستونه. همه جا سفیده و نوشیدنی های گرم و کیکای لذیذ صدف رو بورسه. نشستم پشت پیشخوان و زل زدم به جایی که نشسته بودی. همون جایی که از 3 ماه پیش که رفتی یه کارت رزرو گرفته به خودش. همیشه خالیه. تا وقتی که دوباره بیای. زنگوله بالای در جیرینگ جیرینگ میکنه و ... کار خدا رو ببین... تو دوباره میای تو... میشم رنگ برفای رو شونت, یخ میزنم. هنوز باورم نشده. از پشت پیشخوان میپرم بیرون. یه نگاه به میز و کارت رزرو میندازی و چونه بالا میدی. به زور میگم"بفرمایید بشینین" برمیگردی طرفم. انگار یاد اون دختر خنگ تو ذهنت زنده میشه که دوباره میخندی. "رزروه ها" داغ میکنم. ک

تا حالا شده بترسی؟

از همه چیز. از همه کس. از خودت؟

شده؟

خیلی سخته رفته. سرمای گزنده ی تنهایی مغز استخونم رو هم سر کرده. این دست و دل که چیزی نیست.

برگرد رفته. دلم شونه های محکم میخواد برای گریه کردن. دارم میریزم رفته.

فقط چهارتا ستون ازم مونده.

تا اونام نریختن برگرد رفته.

برگرد.

چشم به راهت

تی تی